Czy da się zbudować gospodarkę, w której firmy nie działają jak rozbite wyspy, tylko jak dobrze zsynchronizowany organizm – bez tworzenia kolejnego „molocha” i bez oddawania całej gry pośrednikom oraz finansjerze? Ten materiał pokazuje koncepcję „związków gospodarczych” opartych o integrację produktową: sieciową współpracę wielu podmiotów w jednym łańcuchu dostaw, z wielostronną umową i wspólną kontrolą warunków gry. Autor tłumaczy ideę wprost, a potem rozkłada na czynniki pierwsze przykład „chleba” – żeby było widać, gdzie w realnej gospodarce narastają koszty, marże i zależności. Jeśli szukasz języka i modelu, który zamiast „udoskonalać” korporacyjną schizofrenię, próbuje ją zastąpić sensowną współpracą – warto obejrzeć.